บทประพันธ์ในเงา – บทที่ 1.1 ห้องประชุมอันลึกลับ

แต้วเปิดประตูออกมาแล้วเดินไปจากห้องประชุม ทิ้งให้เค้านั่งอยู่ในห้องประชุมใหญ่คนเดียว เธอขึ้น
ลิฟต์ไปชั้น 4 ตรงนี้เป็นห้องพัก ที่บรรดาดาราที่มาติดต่องานจะมานั่งพัก นั่งเล่น หรือนัดเจอกัน เธอเดินเข้าไป
ห้องในสุด ในห้องมีเด็กสาวสามสี่คนนั่งกันเหมือนรอเธออยู่ พวกเธอไม่น่าสนิทกัน แต่ว่า….

“สรุปแล้วว่า….เค้าคือคนเขียนบทมือทองคนนั้น?” ฝน ศนันธฉัตร สาวร่างเล็กหน้าตาน่ารัก กล่าวขึ้นด้วยเสียง
ฉงนสงสัย
“ดูเขาเป็นคนดีนะ…เขามีมารยาทดีเลยล่ะ” แต้ว ตอบด้วยเสียงเชิงอธิบาย
“นั่นน่าสนใจนะคะ…เค้ามีใครที่ชอบเป็นพิเศษรึเปล่า?” ใหม่ ดาวิกา นางเอกพันล้าน ถามขึ้น

“ไม่น่าถามนะพี่ใหม่…ใครก็รักหนูทั้งนั้นแหละ หนูนี่แหละเจ้าหญิงของวงการ” เก้า สุภัสสราพูดแทรกขึ้นมาด้วย
เสียงร่าเริง เชิงหยอกเหย้า

“ใช่จ๊ะ” แต้วมองเก้าแล้วยิ้มอ่อน ๆ
“จริงเหรอ?” เก้าทําเสียงประหลาดใจ
“ใช่สิ..ดูเหมือนตัวละครล่าสุดในบทเค้าจะเอาเก้าไปเป็นต้นแบบนะ” แต้วอธิบายต่อ
“ว้าว อยากรู้จังว่าเค้าจะทํายังไงถ้าหนูไปหาเค้านะ?” เก้าทําหน้าครุ่นคิด

“เดี๋ยวนะ…พี่รู้นะว่าเราคิดอะไร” แต้วจิกตาใส่
“พี่แต้วหมายถึง….” เก้าจงใจลากเสียงแล้วอมยิ้ม
“เธอคิดจะอ่อยเค้าสินะ?” แต้วตอบน้ําเสียงเปลี่ยนไปจากที่เคย
“อาจจะนะ…หนูหมายถึงว่า เราไม่เจอผู้ชายน่ารัก ๆ แบบนี้มานานแล้ว แถมเค้ายังเป็นคนสําคัญเกี่ยวกับงาน
เราด้วยนะ บางทีเราน่าจะทําความคุ้นเคยกับเค้าไว้” เก้าอธิบาย แต่ดูเหมือนมันไม่ค่อยเคลียเท่าไหร่
“ใหม่เห็นด้วยกับเก้านะ เราควรแสดงตัวตนที่แท้จริงของเรากับเขา นอกจากนี้เราอาจจะได้อะไรสนุก ๆ มาไว้
ในคอนโทรลด้วยนะ แบบว่า….ใหม่อยากได้อะไรที่มันจริงซักหน่อยนะ” เธอย้ําเสียงช่วงท้ายของประโยค
“งั้นใครจะเป็นคนแรกล่ะ” ฝนที่นั่งเงียบมาตลอดถามขึ้น
ทุกคนนั่งเงียบครู่หนึ่ง
“หนูแล้วกัน…ยังไงเค้าก็ชอบหนูที่สุด” เก้าเสนอ
“งั้นพี่คนที่สองแล้วกัน” แต้วกล่าวน้ําเสียงราบเรียบ

“ใหม่ต่อพี่แต้วแล้วกัน” ใหม่พูดต่อทันที
ฝนถอนหายใจยาว “ดูเหมือนว่าหนูจะเป็นคนสุดท้ายสินะ น่าเสียดายที่คนอื่นในกลุ่มติดงาน เราน่าจะมีเวลา
มากพอก่อนที่พวกเธอจะรู้เรื่องนี้”
คนอื่นในกลุ่มที่ว่า คือใคร?
“งั้นหนูไปก่อนนะ” เก้าลุกขึ้น
“เค้าน่าจะยังประชุมอยู่นะ” แต้วกล่าวเอื่อยเฉื่อย
“หนูจะไปรอ หนูโดดเรียนบ่ายเลยแล้วกัน อิอิ” เธอยิ้มร่าแล้วเดินออกไป
เธอเดินไปรอเค้าที่หน้าห้องประชุมนั่งแอบอยู่มุมหนึ่ง นี่ใกล้เที่ยงแล้ว เค้าเดินออกมา มันยังไม่สบ
โอกาสให้เธอทักเค้า เค้าเดินไปที่ร้านกาแฟ…ที่นั่นแหละ คือจุดเริ่มต้นของเหตุการณ์ทั้งหมด