บทประพันธ์ในเงา – บทที่ 5 การเยียวยาอันอ่อนโยน

รถคันนั้นผมเห็นเมื่อตอนกลางวันนี่หว่า? รถของแพทตี้ ผมค่อย ๆ ชะลอรถลง ไฟหน้ารถสาดไปที่รั้ว
เห็น แพทตี้ยืนอยู่ ผมจอดรถ แล้วเดินตรงไปหาเธอที่ประตูรั้ว ผมสังเหตุเห็นกล่องเล็ก ๆ ในมือเธอ ผมรู้สึก
ประหลาดใจ เธออยู่ในชุดสบาย ๆ เสื้อยืด กางเกงยีนขาสั้น ว่าแต่ทําไมเธอมาอยู่ตรงนี้เนี่ย?
“อ่า….คุณแพทตี้?” ผมเอ่ยปากถาม เธอค่อย ๆ หันมาผาผม
“ชั้นเข้าไปได้รึเปล่า?” เธอกล่าวยิ้ม ๆ ผมไม่มีเหตุผลอะไรต้องปฎิเสธนี่
“แน่นอน…ได้ครับ” ผมหยิบกุญแจไขประตูรั้วแล้วเลื่อนเปิด แล้วผมก็เดินนําเข้าไป ในหัวคิดวนเวียนถึงเหตุผลที่
เธอมา
ผมเดินนําเธอมาที่ห้องรับแขก แล้วเชื้อเชิญให้เธอนั่งลง แล้วเดินไปในห้องครัวเพื่อเอาน้ําดื่มมาให้เธอ
ผมวางแก้วตรงหน้าเธอ เธอยื่นกล่องเล็ก ๆ ในมือนั่นให้ผม
“นี่ของนาย” เธอยิ้มกว้าง

“ขอบคุณครับ” ผมรับมันไว้ แต่ยังคงหาเหตุผลไม่ได้ว่าเธอมาทําไม
“ลองแกะดูดิ” เสียงเธอดูกระตือรือร้น
ผมแกะริบบิ้นออกและค่อย ๆ เปิดฝาออก โอ้…มันเป็นกรอบรูปและภาพที่เธอขอถ่ายกับผมเมื่อตอนกลางวัน
“โอ้…สวยมากครับ ผมจะเอาไปติดให้ห้องทํางานผม” ผมยิ้ม ยิ้มอย่างจริงใจ ผมชอบมันนะ กรอบรูปก็ดูเข้ากับ
เฟอนิเจอร์ที่นั่นที่สุด มันมีผนังว่าง ๆ ให้ติดแน่นอน ผมเดินไปที่ห้องทํางานที่อยู่ถัดไปเล็กน้อย แพทตี้เดิน
ตามมา
เธอสังเกตเห็นรูปถ่ายของผมกับคนในวงการ ที่ติดเรียงรายทั้งด้านนอก และด้านในห้องทํางานนี้
“ว้าว…นายจะต้องเป็นแฟนคลับดาราแน่เลย…รูปเยอะขนาดนี้” เธอยิ้มแล้วสอดส่ายสายตาไปรอบ ๆ
“อ่า..ครับ พวกเค้าเป็นแรงบรรดาลใจให้กับงานของผม ไม่ว่าจะเป็นนักร้อง ดาราหรือผู้กํากับ พวกเค้ามี
คาแรคเตอร์ของตัวเอง ดังนั้นที่ผมสําเร็จทุกวันนี้ ต้องขอบคุณพวกเค้า” ผมพูดหน้าตานอบน้อม พลางพยายาม
เล็งที่ติดรูปใบใหม่อยู่
“อย่าพูดแบบนั้น…นี่เป็นความฝันของนาย และนายก็ทําสําเร็จ” เธอพูดขณะหันหลังให้ผมเพื่อมองไปที่ผนังอีก
ด้าน
“ขอบคุณครับ” ผมกล่าวอย่างแผ่วเบา
จากนั้นเราเดินออกจากห้องทํางานผมและกลับมาที่ห้องนั่งเล่น ผมเปิดทีวีไปพลางคุยกับแพทตี้ไป
พลาง ตอนนั้นTVก็มีข่าวบันเทิง เกี่ยวกับเธอพอดี เป็นการโต้ข่าวรักร้าวของเธอกับแดน วรเวช แฟนหนุ่ม ผม
มองแล้วอมยิ้ม ขณะจะหันไปกล่าวอะไรกับเธอ ผมดันเห็นน้ําตาไหลจากดวงตาของเธอ

“แพทตี้….เป็นอะไรครับ?” ผมทําหน้าเหวอ บรรยายไม่ออก
“เปล่า….” เธอก้มหน้า เธอคงไม่อยากบอก แต่แล้ว “มันก็แค่….มันเกิดขึ้นเมื่อวันอาทิตย์ก่อน” แล้วอยู่ ๆ เธอก็
สะอื้นขึ้นมา ผมทําอะไรไม่ถูก
“เกิดอะไรขึ้น?…คุณบอกเรื่องนี้กับผมได้นะ ผมจะเก็บไว้ ผมเป็นผู้ฟังที่ดี?” อ่า…ผมเรียบเรียงคําได้งงสุด ๆ เอา
เถอะเธอคงเข้าใจที่ผมพูดล่ะนะ
“นายแน่ใจนะ?” เธอถาม แต่ยังคงสะอื้นอยู่
“ใช่…ผมสาบานเลย” ผมพยายามแสดงความจริงใจ เธอน่าจะอัดอั้น ผมอยากให้เธอได้ระบายออกมาเพื่อความ
สบายใจเท่านั้น
“โอเค…สิ่งที่ชั้นจะบอกนาย เป็นความลับ ไม่มีเพื่อนคนไหนรู้เรื่องนี้ สิ่งนี้จะทําให้นายช็อคและอาจจะไม่อยาก
พูดกับชั้นอีก” เธอเงยหน้ามาสบตาผม ตาเธอแดงซ่าน ผมคิดว่าผมน่าจะคิดผิดที่จะฟังเรื่องนี้ล่ะนะ รู้สึกเสียใจ
ที่พูดแบบนั้นจัง แต่ก็พูดไปแล้วนิ
“ครับ….บอกผมได้เลย” ผมย้ําเสียงหนักแน่น ขณะที่ผมรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่พูดตะกี้
เธอก้มหน้า น้ําตาใสดุจแก้ว หยดลงบนตักของเธอ เธอดูเศร้าหมองซึ่งมันขัดกับที่เธอยิ้มกว้างอย่าง
น่ารักตลอดทั้งวันในวันนี้
“เขา…พวกมัน….มันขายชั้น….พวกมันข่มขืนชั้น” เธอเริ่มสะอื้นอีกครั้ง
“อะไรนะ?…” ผมถามเพราะไม่เชื่อหู ไม่ใช่ไม่ได้ยิน “มันเป็นไปไม่ได้…..ผมหมายถึง คุณสองคนรักกันและ และ
และเพิ่งโต้ข่าวเลิกกัน แล้ว แล้ว…” ผมช็อคจริงด้วย เริ่มพูดไม่รู้เรื่องแล้ว
“พวกมันทําทั้งหมด…ย่ํายีอาชีพของชั้น ย่ํายีศักดิ์ศรีของชั้น” เธอร้องไห้หนักขึ้น

“แต่แบบนั้น….คุณควรแจ้งตํารวจ หรือ หรือ หรือบอกผู้บริหาร หรือพ่อแม่ ทําไมคุณเก็บเรื่องแบบนี้ไว้กับ
ตัวเอง?” ผมพยายามหาทางออก
“นั่นเพราะพวกมันถ่ายคลิปไว้ มันขู่จะปล่อยภาพนั้นถ้าชั้นบอกคนอื่น ชั้นจะสูญเสียอาชีพของชั้น” เธอร้องไห้
เสียใจ โกรธแค้น เศร้าสร้อย หลากอารมณ์ในน้ําเสียงนั้น
“บ้าชิบ!!” ผมสบถออกมา “ไอ้เหี้ยเอ้ย…ผมหวังว่าผมจะช่วยอะไรได้” ผมโกรธอย่างลืมตัว “เอ่อ…ขอโทษที่พูดไม่
สุภาพนะครับ” ผมว่ากว่าจะจบเรื่องนี้ ผมคงจะต้องขอโทษอีกเยอะแหง ๆ
“ไม่เป็นไร…แต่ว่า” เธอเริ่มร้องแผ่วลงแล้ว “ชั้นสามารถยืมไหล่ของคุณได้รึเปล่า? ชั้นต้องการใครสักคน” น้ําตา
เธอไหลเป็นสาย สบตาผมอย่างอ่อนล้า
“แน่นอน” ผมตอบอย่างอ่อนโยน “ในฐานะเพื่อนหรืออะไรก็ตาม…ผมจะอยู่ทีนี่ เพื่อคุณ” ผมขยับไปหาเธอ
แพทตี้ก็ขยับเข้าหาผมโน้มบนไหล่ของผมและเธอเริ่มร้องไห้ ร้องไห้อย่าหนัก ผมรู้สึกว่าหน้าอกของผมเปียกไป
ด้วยน้ําตาของเธอ เธอร้องครู่ใหญ่ เธอหยุด แต่เธอไม่เงยหน้าขึ้น แต่มีคําถามออกมาจากปากเธอ
“คุณเคยโดนใครทําร้ายให้เจ็บช้ํามาก่อนรึเปล่า?” เธอถามออกมาเสียงยังสั่นเครืออยู่
“ครับ…ครั้งเดียว” ผมตอบแล้วยิ้มแห้ง ๆ นึกถึงเรื่องเก่า ๆ ขึ้นมา เรื่องที่ผมลืมไปนานแล้ว “ไม่กี่ปีก่อนหน้านี้
ตอนผมงานของผมเริ่มเข้าตา…ถึงจะมันจะเจ็บมาก ผมก็โหมทํางานหนักเพื่อให้ลืมมัน จนถึงตอนนี้ ผมไม่รู้สึก
เจ็บอะไรอีก ลืมทุกอย่างเกี่ยวกับเธอคนนั้น…จนกระทั่ง…คุณทําให้ผมนึกถึงเธอ” ผมพูดเสียงราบเรียบ แต่เต็ม
ไปด้วยอารมณ์
“จริงเหรอ?” เธอถาม เสียงเธอดูสดใสขึ้นกว่าเมื่อกี้เล็กน้อย
เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม และเธอยื่นหน้ามาหาผม ริมฝีปากเราสัมผัสกัน ภาพวันวานอันเคยหอม
หวานกับแฟนเก่าผมเวียนเข้ามาในหัวเป็นฉาก ๆ ขณะที่ผมจูบกับแพทตี้ ผมและเธอจูบกันอย่างดูดดื่ม ไม่นาน

ภาพในหัวผมก็ขาวโพลน มีเพียงสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มีเพียง แพทตี้เท่านั้น ผมจูบเธออย่างอ่อนโยน แต่ไม่ทันได้ตั้ง
ตัว มือของเธอก็ดันล้วงเข้าไปในกางเกงของผม
“แพทตี้…คุณทําอะไร?” ผมละจากปากของเธอ แล้วถามเธอ
เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตาผม ดวงตาอันกลมใส ใบหน้าน่ารัก เธอตอบผมอย่างแผ่วเบา “ชั้นเคยถูกข่มขืน
หลายครั้ง..จนชั้นรู้สึกจะต่อต้านเซ็กส์ ชั้นคิดว่าถ้าชั้นมีเซ็กส์กับใครซักคนที่ชั้นชอบ มันคงจะดีขึ้น”
“แต่…..” ผมจะเอ่ยปาก แต่เธอพูดขัดออกมา
“ได้โปรดเถอะ…อย่างน้อยก็ช่วยให้ชั้นพ้นจากความเจ็บปวดในใจของชั้น” เธอน้ําตาคลอ
เธอขยับตัวออกจากผมแล้วถอดเสื้อยืดสีขาวตัวนั้นออก ผมมองเธอในชุดชั้นในลูกไม้สีแดง เธอดูเซ็กซี่
และหน้าอกที่กระชับเข้ารูปของเธอก็ดูโดดเด่น หัวใจของผมเริ่มเต้นแรง ตื่นเต้น ผมรู้สึกหื่นกระหายที่จะฟัด
เธอ แต่ผมรู้ว่าผมไม่ควรทําร้ายเธอ เธอคว้ามือผมไปวางบนหน้าอกของเธอและสอดมือผมเข้าไปข้างใน ผมคิด
ว่าควรปล่อยให้มันเป็นไป
ผมคลําและเค้นหน้าอกของเธอด้วยมือของผม เธอครวญครางอย่างพึงใจ เป้าของผมตุงเด่ขึ้น เธอ
คร่อมแล้วถูกไถจากด้านนอกกางเกง เธอผละออกจากผม แล้วลงไปนั่งคุกเข่าที่พื้นหว่างขาผม เธอปลดเข็มขัด
และกางเกงผมออก ควยของผมดึงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ เธอเอามือเล็ก ๆ ของเธอกํารอบฐานแล้วรูดมัน ผมก้ม
ตัวลงไปเอื้อมไปปลดกางเกงยีนขาสั้นของเธอ เธอขยับเพื่อให้ผมทําได้ถนัดมือขึ้น ในขณะที่ใช้สองมือรูดควยผม
ขึ้นลงอย่างแผ่วเบา เมื่อถอดกางเกงยีนออก กางเกงในลูกไม้สีแดงเข้ากับชุดชั้นในของเธอก็เผยให้เห็นตรงเป้า
มันเปียกโชก แพทตี้ผลักอกผมให้เอนไปกับพนักพิง แล้วใช้ปากอมหัวหยักของผม และเริ่มดูดควยผม รวมถึงใช้
มือเล่นกับไข่ของผมด้วย ผมรู้สึกมีความสุขมาก มันพลุ่งพล่านจากภายใน อ่า…ผมจะเสร็จ ผมเกร็งท้องยังไม่ทัน
จะได้ออกปาก ผมกลั้นไม่อยู่ มันกระฉูดเข้าไปในปากของแพทตี้ เธอกลับกลืนมันลงไปทั้งหมด โดยไม่ล้น
ออกมาซักนิด
“แพทตี้..คุณ….คุณกลืนมันเข้าไป…ทําไมคุณ?” ผมงงงวยกับสิ่งที่เห็น

“ตอนชั้นถูกข่มขืน ชั้นถูกบังคับ ชั้นรู้ว่ามันควรจะทําอย่างไร…ดังนั้น…” เธอมองตาผม แล้วตอบ
“อ่า…ผมรู้” ผมตัดบท
“พี่คะ…แพทอยากให้พี่เย็ดแพทตอนนี้….ได้โปรด” เธอจับมือผมแล้วยืนขึ้น
ผมลุกขึ้นแล้วอุ้มแพทตี้ แล้วพาเธอไปยังห้องนอนของผม ผมวางเธอลงบนเตียง แล้วรูดกางเกงในสี
แดงที่ฉ่ําเยิ้มของเธอออก ค่อย ๆ แยกขาของเธอออก ผมเห็นหีของเธอชุ่มช่ํา ผมแทรกหน้าลงไปหว่างขาของ
เธอ แล้วตวัด ลิ้นลงไปที่ติ่งสยิวของเธอ แพทตี้ครางอย่างมีความสุขและใช้มือสองข้างคลึงเต้าของเธอเอง
ผมค่อย ๆ เลียย้ายขึ้นไปผ่านท้องอันแอบราบของเธอไปถึงเนินอก เธอปลดตะขอชุดชั้นในด้านหน้า
ออก เต้านมและหัวนมเธอเด้งออก มันสั่งไหว ผมเลียและดูดหัวนมของเธอด้านหนึ่งและใช้มือเค้นคลึงเต้าของ
เธออีกด้านหนึ่ง เธอครางเสียงดังและเธอใช้ขาของเธอเกี่ยวเอวผมเพื่อดึงเข้าไปในตําแหน่งที่พร้อม ดุ้นของผม
จ่อหน้าหีของเธอ
“แพทตี้…พี่จะใส่ล่ะนะ” ผมยิ้มอ่อนโยนให้เธอ
“พี่คะ…ใส่มันเข้ามาเลย” เธอพยักหน้าตอบ พร้อมยิ้มอ่อน
ผมเสียบควยเข้าไปในตัวของแพทตี้อย่างช้า ๆ และค่อย ๆ กระทุ้งเธอ เธอครางหนักหลายครั้ง โพลงหี
เธอบีบรัดดุ้นเอ็นผมที่ใส่เข้าไป เธอดันสะโพกสวนแรงกระแทกของผม เสียงเนื้อของเรากระทบกันเสียงสนั่น ใน
ห้องเต็มไปด้วยเสียงครางของเราสอง
ผมยืดตัวขึ้นและยกขาของเธอมาพาดบนไหล่ผม ผมกดตัวลงไปจนหัวเข่าของเธอจรดกับหน้าอกเธอ
ผมยืดคอลงไปจูบกับเธอ แล้วขยับเอวกระทุ้งหีของเธอ ผมรู้สึกถึงของเหลวของแพทตี้ที่ทะลักออกมาสวนกับ
ดุ้นที่ยัดเข้าไปควยผมเหมือนคานงัด แพทตี้เริ่มครวญครางไม่เป็นภาษาคน
“เร็วอีก….เร็วอีกค่ะ พี่คะ” เธอคล้องมือกับคอผม แล้วขยับเอวอัดกับดุ้นผม

ผมเร่งจังหวะตามที่เธอบอก หีของเธอตอดกระตุก ผมไม่สามารถทนได้อีกต่อไปแล้ว มันจะเสร็จ
“แพทตี้…พี่ไม่ไหวแล้ว” ผมครางออกมา
“อย่าแตกในนะ…แตกบนเต้าของแพท” เธอร้องขอออกมาเสียงกระเส่า
ผมชักควยออกจากโพลงหีของเธอ แล้วขยับไปคล่อมหน้าอกเธอ
“ชักให้เสร็จสิ” ผมออกปาก
แพทตี้ใช้สองมือคว้าลําควยของผมและรูดมัน จนผมเสร็จ ผมรู้สึกฟินอย่างที่สุด
ผมกระฉูดน้ําเงี่ยนลงบนเต้านมของแพทตี้ เธอรูดน้ําให้ไหลออกจากลําควยหยดบนอกของเธอแล้วใช้
สองมือลูบเต้าที่เปรอะเต็มไปด้วยน้ํานั่น
“นี่เยี่ยมมากเลยนะ…นาย..ขอบคุณสําหรับการรักษาแผลของชั้นและทําให้ชั้นรู้สึกเป็นอิสระ” เธออยู่ใต้หว่างขา
ผม ส่งยิ้มให้ผม
“อ่า…คุณก็ทําให้ผมมีความสุขมากเลยนะรู้รึเปล่า?” ผมบอกกับเธอ
แพทตี้ยิ้มกว้าง
“ทิชชู่อยู่ไหน?” เธอถามผม
“อยู่บนโต๊ะนั่นไง” ผมตอบเธอ

แพทตี้เช็ดทําความสะอาดน้ําเงี่ยนผมบนตัวเธอ และถึงมันลงถังขยะ เธอเดินออกจากห้องนอนไปที่
ห้องนั่งเล่นสวมใส่เสื้อผ้าของเธอ เธอคว้าบ๊อกเซอร์ของผมไว้ในมือ ผมก็หยิบชุดชั้นในและกางเกงในเธอในมือ
เธอยิ้มให้ผม
“เราแลกกัน..ชั้นจะเอาของนายไป” เธอยิ้มกว้างให้ผม เธอกลับมาเป็นแพทตี้ที่สดใสอีกครั้ง
และเธอก็จากไป ทิ้งผมไว้ในบ้านของผม
ให้ตายเถอะ….ผมทําอะไรเนี่ย…ผมเป็นนักเขียน และควรจะตั้งใจทํางาน แต่ตอนนี้…ผมเย็ดกับผู้หญิง
ดาราสาวที่ผมชอบ และพวกเธอเป็นแรงบรรดาลใจในการทํางานของผม ยังไงดี…ยังไงก็ตาม ผมว่า ผมไม่ควร
จะขัดในพวกเธอ มันคงดีกว่าที่ผมจะเล่นไปบทที่พวกเธออยากให้เล่น
ผมหยิบกล่องที่อยู่ในลิ้นชักใต้เตียงของผม ผมเปิดมันออก…ในนั้นมีบราและจีสตริงสีดําอยู่ ซึ่งมันเป็น
ของน้องเก้า ผมเอาชุดชั้นในสีแดงพับใส่มันลงไปหลังจากผมทําความสะอาดแล้ว นี่มันของขวัญล้ําค่าชัด ๆ
คืนนี้คงนอนดึกแน่ ๆ ที่นอนชุ่มขนาดนี้

หลังจากออกจากบ้านของนักเขียนหนุ่ม แพทตี้ อังศุมาลิน ขับรถไปยังคอนโดแห่งหนึ่ง คอนโดแห่งนี้
เป็นที่เดียวกับที่เก้า มาเมื่อสองสามวันก่อน แน่นอนว่า เธอกดลิฟท์ไปยังชั้น 7 พร้อมกับถือกุญแจที่มีไม้สลักอัน
เล็ก ๆ ห้อยอยู่มันสลักเลขห้อง และเลขนั้นคือ 707 ประตูถูกเปิดออก ภายในมีหญิงสาวสองคนนั่งอยู่บนโซฟา
ยาว
“พี่แพท….เป็นไงบ้าง?” สาวสวยตากลมโตหนึ่งในสองคนนั้นกล่าวถามออกมา
“เค้าอ่อนโยนมาก…ดีกว่าแฟนงี่เง่าของพี่ตั้งเยอะ” แพทตี้ปิดประตูลงกลอนแล้วเดินเข้ามานั่งบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง
“จริงเหรอ?…แบบนี้ไม่ดีเลย…สงสัยว่าจินตนาการของชั้นจะแห้วซะแล้ว?” สาวตาคมอีกคนทําหน้าผิดหวัง
“ใหม่…เฟิร์นจะไปก่อน…และใหม่ก็ต้องไปวางแผนและเตรียมตัวอีกนี่นา?” สาวตากลมโตคือ ใบเฟิร์น พิมพ์ชนก
ดาราสาวหน้าหวาน จากช่องยอดนิยมช่องหนึ่ง ส่วนสาวตาคมนั่นคือ ใหม่ ดาวิกา เพื่อนซี้สาวใบเฟิร์นนั่นเอง

ทั้งสองสาวมองหน้ากันแล้วมองกลับไปที่หน้าของแพทตี้ ดูเหมือนพวกเธอจะวางแผนอะไรบางอย่างที่
จะต้องน่าตื่นเต้นได้แน่ ๆ

โปรดติดตามตอนต่อไป
………………………………………………………………